Een eigen visie ontwikkelen als fotograaf. Durven afwijken van de standaarden. Op zoek naar je drijfveren. Iedereen kent die riedel inmiddels zo onderhand wel.

Maar om het vervolgens ook echt te doen en te tonen? Op het gevaar af dat niemand jouw werk mooi zal vinden? Dat blijft gewoon best nog eng. “Toon lef”, hoor ik mezelf geregeld zeggen tegen mijn mentordeelnemers. Maar ja, dat klinkt natuurlijk alleen geloofwaardig als ik dat zo nu en dan zelf ook doe.

Vandaar dit persoonlijke project dat – laat ik het vast maar verklappen – absoluut geen gezellige feelgood-sfeer ademt.  Toch ben ik heel blij het te hebben kunnen maken. Het is echt een uiting geworden en dat voelt bevrijdend.

We praten niet over een fotoserie, maar over een video. Ik heb het samengesteld uit een aantal korte I-phone filmpjes die ik gedurende de afgelopen jaren op diverse plekken heb geschoten. Het zijn steeds plekken of situaties met een element van schoonheid, vervreemding en/of heftige dynamiek. Onlangs heb ik eindelijk eens de tijd kunnen nemen om iets groters te doen met deze filmpjes.

Ik heb ze onderdeel laten worden van een groeiend gevoel dat ik de laatste jaren steeds sterker ervaar van toenemende drukte (wereldwijd) en permanente verandering. Enerzijds vind ik het een onbehaaglijk gevoel, anderzijds ook een uitdaging.

Want de werkelijke opgave is niet om de ogen ervoor te sluiten, maar om het te onderzoeken. In de hoop me er steeds opnieuw toe te kunnen verhouden. Dat brengt bij mij een heftige innerlijke strijd teweeg die zijn rauwe, maar beslist ook zijn mooie kanten heeft. Alsof je tegen beter weten in de doos van Pandora probeert te sluiten met de palm van één hand.

Afijn, ik zou er nog heel lang over kunnen schrijven, maar liever laat ik vanaf hier de geluiden en beelden voor zichzelf spreken.

Veel kijk- en luisterplezier gewenst met dit project, getiteld ‘Transitions’